บทที่ 1 ตอนที่ 1 เจ้าหนี้หน้าคณะ

ตอนที่ 1 เจ้าหนี้หน้าคณะ

แสงแดดยามสายสาดกระทบพื้นคอนกรีตหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์จนเกิดไอร้อนระยิบระยับ รถยนต์และรถจักรยานยนต์ของนักศึกษาจอดเรียงรายกันแน่นขนัด

เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงเครื่องยนต์จากโรงจอดรถด้านหลังดังสลับกันไปทั่วบริเวณ แต่ท่ามกลางความวุ่นวายเหล่านั้น กลับมีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนตัวแข็งอยู่ข้างเสาอาคาร ราวกับไม่กล้าขยับแม้เพียงก้าวเดียว

‘เนตร พิชญา’ กำสายกระเป๋าผ้าใบเก่าของตัวเองแน่น นิ้วเรียวซีดขาวจนเห็นเส้นเลือด เธอพยายามกลืนก้อนแข็ง ๆ ที่จุกอยู่ในลำคอลงไป ขณะมองชายฉกรรจ์สามคนซึ่งยืนขวางทางออกของเธออยู่

คนพวกนี้ตามเธอมาตั้งแต่หน้าปากซอยมหาวิทยาลัยแล้ว และดูเหมือนจะไม่คิดปล่อยให้เธอเดินกลับเข้าไปในคณะง่าย ๆ

“น้องเนตร พี่ถามดี ๆ แล้วนะ เงินที่พ่อเธอยืมไปอยู่ไหน” ชายร่างใหญ่ด้านหน้าก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นบุหรี่กับกลิ่นเหล้าจาง ๆ ลอยปะทะใบหน้า “อย่าให้พี่ต้องพูดซ้ำหลายรอบเลย มันเสียเวลา”

“หนูบอกไปแล้วค่ะ ว่าหนูไม่รู้ว่าพ่ออยู่ที่ไหน” เนตรพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “เรื่องเงิน หนูจะหาทางใช้คืนให้ แต่ขอเวลาอีกหน่อยได้ไหมคะ”

“เวลา?” ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ “ให้เวลามาเป็นเดือนแล้ว นี่จะเอาเวลาอะไรอีก”

เนตรเม้มริมฝีปากแน่น ความจริงคือเธอไม่ได้มีเงินมากพอแม้แต่จะจ่ายค่าเทอมงวดสุดท้ายด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับหนี้ก้อนใหญ่ที่พ่อเอาชื่อเธอไปค้ำประกันโดยไม่บอกกล่าว

แม่ของเธอยังนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นทุกวัน ส่วนพ่อก็หายตัวไปพร้อมกับหนี้สินก้อนโต ทิ้งให้เธอเป็นคนรับโทรศัพท์จากเจ้าหนี้แทนตั้งแต่เช้าจรดค่ำ

เธอทำงานพิเศษหลังเลิกเรียนแทบทุกวัน รับพิมพ์งาน ติวหนังสือ และช่วยงานในโรงงานเล็ก ๆ แถวหอพัก แต่เงินทั้งหมดที่หาได้ก็แทบจะไม่พอจ่ายค่ารักษาแม่

“ถ้าไม่มีเงิน งั้นก็ไปคุยกับนายใหญ่กับพี่” ชายร่างใหญ่ยื่นมือมาคว้าข้อมือเธอ “นายใหญ่บอกว่าถ้าเธอไม่จ่ายวันนี้ ให้พาตัวไปคุยที่โกดัง”

“ปล่อยนะคะ!” เนตรสะบัดมือหนีทันที แต่แรงของเธอไม่อาจต้านอีกฝ่ายได้ “ที่นี่มหาวิทยาลัยนะคะ พวกคุณจะทำอะไรตามใจไม่ได้”

“แล้วคิดว่าพวกพี่สนหรือไง”

เสียงหัวเราะหยาบคายดังขึ้นพร้อมกับแรงบีบที่ข้อมือแน่นกว่าเดิม ความเจ็บแล่นขึ้นมาจนเนตรต้องขมวดคิ้ว นักศึกษาหลายคนเริ่มหันมามอง บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่าย แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยจริง ๆ

เนตรพยายามมองหาทางหนี ทว่าชายอีกสองคนขยับมาปิดทางด้านหลังไว้เรียบร้อยแล้ว

จังหวะนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตสีดำก็ดังครางกระหึ่มมาจากลานจอดรถ ก่อนรถคันดังกล่าวจะเลี้ยวเข้ามาจอดตรงหน้าคณะอย่างแม่นยำ

เสียงพูดคุยรอบข้างค่อย ๆ เบาลงราวกับมีใครกดปุ่มหยุด

ประตูรถด้านคนขับเปิดออก ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ก้าวลงมาด้วยท่าทีไม่เร่งรีบ เสื้อช็อปวิศวะสีเข้มถูกพับแขนขึ้นจนเผยให้เห็นท่อนแขนแกร่ง เส้นเลือดปูดชัดตามแนวข้อมือ

ใบหน้าคมคายเรียบตึงจนแทบไม่มีอารมณ์ ดวงตาดำสนิทตวัดมองสถานการณ์ตรงหน้าเพียงครั้งเดียวก็ทำให้คนที่อยู่ใกล้รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเย็นลงทันที

‘เจเดน วรากรณ์’ ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักไปทั่วมหาวิทยาลัย ไม่ใช่แค่เพราะเป็นนักศึกษาวิศวกรรมเครื่องกลปีสี่หรือหัวหน้าทีมแข่งรถเท่านั้น

แต่เพราะนามสกุลวรากรณ์มีอำนาจมากพอจะทำให้ใครหลายคนไม่กล้าหาเรื่อง

คนในคณะเรียกเขาว่า ‘มาเฟียวิศวะ’

และตอนนี้ มาเฟียวิศวะกำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา

“ปล่อยมือเธอ” เจเดนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ

ประโยคสั้น ๆ เรียบง่าย แต่กลับทำให้ชายร่างใหญ่ชะงักไปเล็กน้อย

“เรื่องของครอบครัวครับ อย่าเข้ามายุ่งดีกว่า”

“ฉันบอกให้ปล่อย”

เจเดนไม่ได้ขึ้นเสียง เขาเพียงหยุดยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว แล้วมองมือของอีกฝ่ายที่กำข้อมือเนตรอยู่ด้วยสายตานิ่งสนิท

สายตานั้นไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความลังเล และไม่มีความรู้สึกว่าเขากำลังขอร้อง

มีเพียงคำสั่ง

ชายร่างใหญ่หัวเราะเยาะเพื่อกลบเกลื่อนความกดดันในอก ก่อนจะบีบข้อมือเนตรแรงขึ้น

“ถ้าไม่ปล่อยแล้วจะทำไมครับคุณนักศึกษา”

เจเดนขยับกรามแน่น เสี้ยววินาทีถัดมา ร่างสูงก็พุ่งเข้าประชิดอย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าข้อมือของชายคนนั้นแล้วบิดออกจากแขนเนตรในจังหวะเดียว แรงบิดทำให้อีกฝ่ายร้องลั่นและเซถอยหลังไปสองก้าว

“โอ๊ย~ ไอ้เหี้ย!!”

“อย่าพูดคำหยาบต่อหน้าเธอ” เจเดนปล่อยมือออกอย่างไม่แยแส ก่อนจะหันมามองเนตร “เป็นอะไรหรือเปล่า”

เนตรยังยืนตัวแข็งอยู่ ความเจ็บที่ข้อมือยังไม่ทันหาย แต่คำถามของเขากลับทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่เข้าใจ

เขาดูน่ากลัวกว่าคนพวกนั้นเสียอีก

แต่กลับเป็นคนเดียวที่เข้ามาช่วยเธอ

“มะ... ไม่เป็นไรค่ะ”

เจเดนเหลือบมองข้อมือเล็กของเธอ รอยแดงจากแรงบีบเริ่มปรากฏชัดบนผิวขาวจัด สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย แต่ดวงตากลับเย็นลงกว่าเดิม

“พวกคุณกลับไปบอกคนที่ส่งมาว่า ถ้ายังมายุ่งกับเธอหน้ามหาวิทยาลัยอีก ฉันจะถือว่าเป็นการหาเรื่องกับวรากรณ์”

“คุณเป็นใคร ถึงได้มาสั่งพวกเรา”

ชายคนนั้นยังทำปากดี แต่แววตาเริ่มไม่มั่นคง เจเดนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกโดยไม่ตอบคำถาม

“ภาคิน แจ้งฝ่ายรักษาความปลอดภัย แล้วส่งชื่อสามคนนี้ให้ฝ่ายกฎหมายของบริษัทด้วย”

เสียงจากปลายสายตอบรับสั้น ๆ ก่อนเจเดนจะวางสาย

เพียงเท่านั้น ชายฉกรรจ์ทั้งสามคนก็เริ่มมองหน้ากันอย่างลังเล ชื่อวรากรณ์ไม่ใช่ชื่อที่ควรเอาไปเสี่ยงด้วย ต่อให้พวกเขามีคนหนุนหลังมากแค่ไหนก็ตาม

“ฝากไว้ก่อนเถอะ” ชายร่างใหญ่ชี้หน้าเนตร “พรุ่งนี้ถ้ายังไม่มีเงิน ก็เตรียมตัวไปกับพี่ได้เลย”

“ลองแตะเธออีกครั้งสิ” เจเดนเอ่ยโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง “แล้วนายจะไม่มีมือไว้ชี้หน้าใครอีก”

อีกฝ่ายสบถเบา ๆ ก่อนพาพวกเดียวกันเดินจากไป

เมื่อคนเหล่านั้นลับสายตา เนตรจึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจที่กลั้นเอาไว้ออกมา ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนต้องพิงเสาไว้

เจเดนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เขามองเธออยู่นานโดยไม่พูดอะไร ราวกับกำลังประเมินสิ่งที่เห็น ตั้งแต่ใบหน้าซีดเซียว ใต้ตาคล้ำ ไปจนถึงเสื้อผ้าที่แม้จะเรียบร้อยแต่ดูเก่าเกินกว่านักศึกษาทั่วไป

“ขอบคุณนะคะ” เนตรยกมือไหว้เขาอย่างรวดเร็ว “ถ้าไม่ได้คุณ หนูคง...”

“เธอชื่อเนตร พิชญาใช่ไหม”

หญิงสาวชะงักไปทันที

“คุณรู้จักชื่อหนูได้ยังไงคะ”

เจเดนไม่ได้เอ่ยตอบทันที เขาเอียงหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมมองเธอเหมือนคำถามนั้นไม่สำคัญพอจะอธิบาย

“พ่อเธอเป็นหนี้เท่าไร”

คำถามที่ไม่คาดคิดทำให้เนตรกำสายกระเป๋าแน่นกว่าเดิม

“นี่คุณก็รู้เรื่องหนี้ด้วยเหรอคะ”

“ฉันรู้มากกว่าที่เธอคิด”

“ถ้าอย่างนั้นก็คงรู้ว่าหนูไม่มีเงิน”

“รู้”

“แล้วจะถามทำไมคะ”

เจเดนก้มมองเธอ ใบหน้าหล่อเหลายังคงนิ่งเรียบ แต่มีบางอย่างในแววตาที่ทำให้เนตรรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับจ้องลึกเข้าไปถึงความคิด

“เพราะฉันมีข้อเสนอ”

ลมร้อนพัดผ่านลานหน้าคณะ เส้นผมของเนตรปลิวปรกแก้ม เธอคว้ามันไว้หลังใบหูพลางมองเขาอย่างระแวดระวัง

“ข้อเสนออะไรคะ?”

เจเดนก้าวเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมสะอาดผสมกลิ่นโลหะจาง ๆ จากเสื้อช็อปแตะปลายจมูกของเธอ

“ถ้าเธอไม่อยากถูกพาตัวไปใช้หนี้กับพวกมัน ก็มาอยู่ภายใต้การดูแลของฉัน”

“หมายความว่ายังไงคะ”

“พรุ่งนี้เช้า มาหาฉันที่โรงจอดรถ” เขาหยิบนามบัตรสีดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้ “ฉันจะบอกเงื่อนไขทั้งหมด”

“แล้วถ้าหนูไม่ไปล่ะคะ”

“ก็ไม่มีอะไร” เจเดนตอบเสียงเรียบ “เธอก็แค่รอให้พวกมันมารับตัวไป”

พูดจบเขาก็เดินกลับไปที่รถ ทิ้งให้เนตรยืนมองนามบัตรในมือด้วยหัวใจที่เต้นหนักขึ้นเรื่อย ๆ

บนกระดาษสีดำมีเพียงตัวอักษรสีเงินเรียบหรู

‘เจเดน วรากรณ์’

และเบอร์โทรศัพท์หนึ่งหมายเลข

เนตรเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างที่กำลังห่างออกไป ก่อนจะก้มลงมองข้อมือของตัวเองซึ่งยังมีรอยแดงจากการถูกบีบ

ข้อเสนอของเขาอาจเป็นทางรอดเดียวที่เธอมี

แต่บางที... มันอาจเป็นกับดักที่อันตรายยิ่งกว่าหนี้ก้อนนั้นก็ได้

บทถัดไป